عفونت ایمپلنت با قرمزی و تورم لثه، خونریزی تکراری، ترشح، طعم یا بوی بد و گاهی درد هنگام جویدن دیده میشود. اگر التهاب فقط لثه را درگیر کرده باشد معمولا زودتر کنترل میشود؛ اما با تحلیل استخوان، درمان پیچیدهتر است. اگر ایمپلنت عفونت کرده، آن را دستکاری نکنید و آنتیبیوتیک خودسرانه نخورید. برای مشخصشدن شدت عفونت و سلامت استخوان، معاینه و عکس دندان لازم است.
عفونت ایمپلنت دندان همیشه با درد شدید شروع نمیشود. در بسیاری از افراد اولین نشانه، خونریزی لثه هنگام مسواک یا تمیزکردن اطراف روکش است. ممکن است لثه کمی قرمز و متورم شود، بوی بد یا مزه ناخوشایند ایجاد شود یا غذا بیشتر از قبل کنار روکش گیر کند. اگر این التهاب زود تشخیص داده شود، معمولا کنترل آن سادهتر است. اگر عفونت به استخوان اطراف پایه برسد، میتواند باعث تحلیل استخوان و در مراحل پیشرفته لقشدن ایمپلنت شود. به همین دلیل نباید منتظر ماند تا درد شدید یا حرکت پایه ایجاد شود. سلامت درمان ایمپلنت دندان فقط به روز جراحی وابسته نیست؛ شکل روکش، امکان تمیزکردن، سلامت لثه، کنترل دیابت، مصرف دخانیات و چکاپهای منظم هم نقش دارند. در این مقاله علائم عفونت ایمپلنت، علتها، عفونت ایمپلنت بعد از چند سال، عوارض و روشهای درمان را با زبان ساده بررسی میکنیم.
دریافت نوبت مشاوره و درمان دندان پزشکی021-91690102
عفونت ایمپلنت چیست؟
عفونت ایمپلنت اصطلاحی است که معمولا برای التهاب بافتهای اطراف پایه به کار میرود. این التهاب بیشتر به دلیل تجمع پلاک میکروبی در مرز لثه و روکش ایجاد میشود. بافت اطراف ایمپلنت مانند لثه دور دندان طبیعی میتواند بیمار شود، اما روش اتصال آن به پایه متفاوت است و التهاب ممکن است سریعتر به بخشهای عمقی برسد. دو وضعیت اصلی وجود دارد: التهاب سطحی لثه اطراف ایمپلنت و التهاب همراه با تحلیل استخوان. فرق این دو با نگاهکردن در آینه مشخص نمیشود و برای تشخیص مرحله، معاینه و گاهی عکس لازم است. عبارت «عفونت پیچ ایمپلنت» هم معمولا به آلودگی یا التهاب بافت اطراف پایه و قطعات آن اشاره دارد؛ خود پیچ فلزی مانند یک بافت زنده عفونی نمیشود.
التهاب سطحی لثه اطراف ایمپلنت
در مرحله سطحی که به آن موکوزیت اطراف ایمپلنت گفته میشود، لثه قرمز، متورم یا مستعد خونریزی است، اما در عکس نشانهای از تحلیل استخوان پیشرونده دیده نمیشود. این مرحله شبیه التهاب لثه دور دندان طبیعی است و اگر زود تشخیص داده شود معمولا با پاکسازی حرفهای، اصلاح روش تمیزکردن و حذف عامل تجمع پلاک کنترل میشود. درد ممکن است وجود نداشته باشد و همین موضوع باعث شود فرد آن را جدی نگیرد. خونریزی تکراری هنگام تمیزکردن یک علامت مهم است. قطعکردن مسواک برای جلوگیری از خونریزی معمولا مشکل را بدتر میکند، چون پلاک بیشتری جمع میشود. البته محل جراحی تازه دستور مراقبت جداگانه دارد و باید طبق نظر دندانپزشک تمیز شود.
پریایمپلنتیت؛ عفونت همراه با تحلیل استخوان
وقتی التهاب از لثه عبور کند و استخوان نگهدارنده پایه را درگیر کند، بیماری جدیتر میشود و به آن پریایمپلنتیت میگویند. ممکن است عمق شیار اطراف ایمپلنت بیشتر شود، خونریزی یا ترشح دیده شود و سطح استخوان در عکس پایینتر بیاید. درد همیشه وجود ندارد و ایمپلنت ممکن است تا مراحل پیشرفته همچنان محکم به نظر برسد. لقشدن خود پایه معمولا نشانه دیررس است و میتواند نشان دهد اتصال استخوانی از بین رفته است. درمان پریایمپلنتیت بسته به شکل و مقدار تحلیل استخوان متفاوت است و گاهی به جراحی نیاز دارد. هرچه مشکل زودتر پیدا شود، امکان کنترل التهاب و حفظ استخوان بیشتر خواهد بود.
علائم عفونت ایمپلنت دندان چیست؟
علامت عفونت ایمپلنت دندان میتواند خفیف یا واضح باشد. بعضی افراد فقط خونریزی هنگام مسواک را میبینند و بعضی دیگر با تورم، ترشح یا درد مراجعه میکنند. شدت علامت همیشه مقدار آسیب استخوان را نشان نمیدهد. ممکن است عفونت ایمپلنت بعد از چند سال بدون درد جدی پیش برود و در چکاپ مشخص شود. اگر هرکدام از نشانههای زیر تازه ایجاد شده، بیشتر شده یا تکرار میشود، بهتر است معاینه انجام شود.
خونریزی، قرمزی و تورم لثه
لثه سالم اطراف ایمپلنت معمولا صورتی و بدون تورم است و با تمیزکردن ملایم مرتب خونریزی نمیکند. خونریزی تکراری، قرمزی و پفکردگی از علائم اولیه التهاب هستند. گاهی فرد فقط موقع استفاده از نخ یا برس بیندندانی متوجه خون میشود. این نشانه را با کنارگذاشتن نظافت پنهان نکنید. ابزار نامناسب یا فشار زیاد هم میتواند لثه را زخمی کند، اما خونریزی مداوم باید بررسی شود. دندانپزشک با معاینه مشخص میکند خونریزی از التهاب، آسیب مکانیکی یا مشکل دیگری میآید. در مرحله اولیه، اصلاح بهداشت و پاکسازی حرفهای میتواند جلوی پیشرفت را بگیرد.
ترشح، بوی بد یا مزه ناخوشایند
ترشح چرکی، بوی بدی که با مسواک معمول برطرف نمیشود یا طعم ناخوشایند نزدیک ایمپلنت از نشانههای مهمتر عفونت است. گاهی با فشار زبان یا لثه مقدار کمی مایع دیده میشود، اما نباید برای امتحانکردن محل را فشار دهید. وجود ترشح میتواند نشان دهد التهاب عمیقتر شده است. دهانشویه ممکن است بو را موقت کمتر کند، ولی علت زیر لثه را از بین نمیبرد. اگر همراه با تورم، تب یا درد رو به افزایش باشد، مراجعه را عقب نیندازید. برای انتخاب درمان، وجود ترشح، وضعیت استخوان و ثبات پایه باید همزمان بررسی شوند.
درد هنگام جویدن یا حساسیت تازه
ایمپلنت سالم بعد از پایان دوره ترمیم نباید هنگام جویدن معمول درد داشته باشد. درد تازه، احساس فشار، ضربان یا حساسیت هنگام لمس ممکن است از التهاب، تماس نامناسب روکش، شلشدن پیچ یا مشکل دندان کناری باشد. درد بهتنهایی عفونت را ثابت نمیکند، اما اگر با خونریزی، تورم، ترشح یا بوی بد همراه شود احتمال مشکل التهابی بیشتر است. گاهی روکش بلند شده یا پیچ اتصال شل است و فشار اضافی ایجاد میکند. معاینه کمک میکند مشکل مکانیکی از عفونت جدا شود. تا زمان بررسی، غذای سفت را با آن سمت نجوید و قطعه را با زبان تکان ندهید.
عقبرفتن لثه، دیدهشدن فلز یا لقشدن پایه
عقبرفتن لثه میتواند باعث دیدهشدن قسمت فلزی پایه یا اتصال شود. این تغییر همیشه به معنی عفونت نیست؛ لثه نازک، جای پایه، فشار مسواک یا شکل روکش هم اثر دارند. با این حال، اگر همراه با خونریزی، ترشح یا بیشترشدن فاصله لثه باشد باید بررسی شود. حرکت روکش ممکن است از شلشدن پیچ باشد و در بسیاری از موارد قابل تعمیر است. حرکت خود پایه جدیتر است و از مهمترین علائم پس زدن ایمپلنت به حساب میآید. محل حرکت باید توسط دندانپزشک مشخص شود و دستکاری خانگی میتواند آسیب را بیشتر کند.
علت عفونت ایمپلنت دندان چیست؟
علت عفونت ایمپلنت دندان معمولا یک عامل واحد نیست. تجمع پلاک میکروبی نقش اصلی دارد، اما شکل روکش، سابقه بیماری لثه، سیگار، دیابت کنترلنشده و مراجعه نامنظم میتوانند خطر را بیشتر کنند. بعضی عوامل از روز جراحی وجود دارند و بعضی بعد از سالها ایجاد میشوند. شناخت علت مهم است، چون پاکسازی بدون اصلاح عامل اصلی میتواند فقط اثر کوتاهمدت داشته باشد.
تجمع پلاک و دسترسی سخت برای تمیزکردن
اگر اطراف روکش خوب تمیز نشود، لایه میکروبی در مرز لثه جمع میشود و التهاب ایجاد میکند. گاهی فرد بهداشت مناسبی دارد، اما شکل روکش یا فاصله آن با دندان کناری اجازه نمیدهد برس یا نخ به محل برسد. گیر غذایی مداوم هم میتواند التهاب را بیشتر کند. در این شرایط فقط گفتن «بیشتر مسواک بزنید» کافی نیست؛ دندانپزشک باید شکل روکش، تماس با دندان کناری و ابزار مناسب را بررسی کند. برس بیندندانی، نخ مخصوص یا واترجت برای همه یکسان نیست و اندازه نادرست ممکن است لثه را زخمی کند یا پلاک را کامل پاک نکند.
سابقه بیماری لثه، سیگار و دیابت کنترلنشده
افرادی که قبلا بیماری لثه و تحلیل استخوان داشتهاند، بیشتر در معرض التهاب اطراف ایمپلنت هستند و به پیگیری دقیقتری نیاز دارند. سیگار و قلیان دفاع بافت و روند ترمیم را ضعیف میکنند. دیابت کنترلنشده هم خطر التهاب و مشکل در ترمیم را بالا میبرد. این موضوع به معنی ممنوعبودن ایمپلنت برای همه افراد دیابتی نیست؛ کنترل قند و برنامه نگهداری اهمیت دارد. شرایط ایمپلنت برای افراد دیابتی باید با توجه به کنترل قند، سلامت لثه و توانایی رعایت مراقبتها بررسی شود. سابقه داروها و بیماریها را کامل به دندانپزشک بگویید.
جای نامناسب پایه، شکل روکش یا باقیماندن سمان
موقعیت پایه و شکل بخش بیرونآمده روکش روی امکان تمیزکردن اثر دارند. اگر روکش بیش از حد برجسته باشد یا لبه آن عمیق زیر لثه قرار بگیرد، پلاک راحتتر جمع میشود. در روکشهایی که با چسب یا سمان ثابت شدهاند، باقیماندن مواد اضافه زیر لثه میتواند التهاب ایجاد کند. فشار نامتعادل روی روکش و دندانقروچه هم ممکن است همراه مشکل التهابی دیده شوند. دندانپزشک باید هم بافت و هم قطعات پروتزی را بررسی کند. گاهی کنترل عفونت بدون اصلاح روکش یا خارجکردن سمان اضافی کامل نمیشود.
عفونت زودهنگام بعد از جراحی
در هفتههای اول، درد و ورم باید کمکم کاهش یابد. اگر تورم بعد از چند روز بیشتر شود، ترشح، تب، درد شدید یا بازشدن زخم ایجاد شود، احتمال عفونت زودهنگام مطرح است. وجود عفونت قبلی در محل، بهداشت ضعیف، مشکلات ترمیم و بعضی بیماریهای کنترلنشده میتوانند خطر را بالا ببرند. همه ورمهای روزهای اول عفونت نیستند، اما روند رو به بدترشدن نیاز به بررسی دارد. مصرف خودسرانه آنتیبیوتیک ممکن است علامت را موقت کم کند و تشخیص را عقب بیندازد. دارو باید براساس معاینه و وضعیت فرد تجویز شود.
عفونت ایمپلنت بعد از چند سال چرا ایجاد میشود؟
عفونت ایمپلنت بعد از چند سال معمولا به این معنی نیست که فلز ناگهان خراب یا آلوده شده است. بیشتر اوقات، پلاک در طول زمان کنار لثه جمع شده یا شرایط تمیزکردن تغییر کرده است. تحلیل لثه، ساییدگی یا تغییر شکل روکش، گیر غذایی، بیماری لثه دندانهای دیگر، شروع سیگار، کنترل ضعیف دیابت یا فاصله زیاد بین چکاپها میتوانند زمینه ایجاد التهاب دیررس را فراهم کنند. گاهی پیچ یا روکش شل میشود و فضای تازهای برای تجمع میکروب ایجاد میکند. فرد ممکن است سالها هیچ مشکلی نداشته باشد و بعد با خونریزی یا بوی بد روبهرو شود. این مشکل با «تمامشدن عمر ایمپلنت» یکی نیست و باید علت دقیق پیدا شود. عکسهای دورهای کمک میکنند سطح استخوان با گذشته مقایسه شود. هر تغییر کوچک نیاز به خارجکردن پایه ندارد، اما نادیدهگرفتن التهاب میتواند درمان را دشوارتر کند.
دریافت نوبت مشاوره و درمان دندان پزشکی021-91690102اگر ایمپلنت عفونت کرده چیکار کنم؟
اگر ایمپلنت عفونت کرده یا به آن شک دارید، اولین کار تماس برای معاینه است. تورم رو به افزایش، ترشح، تب، درد شدید، مشکل در بلع یا حرکت واضح پایه را جدی بگیرید. تا زمان مراجعه، روی آن سمت غذای سفت نجوید و محل را با انگشت یا زبان فشار ندهید. اگر جراحی تازه بوده، فقط طبق دستور مراقبتی دندانپزشک عمل کنید. در ایمپلنت قدیمی، نظافت روزانه را با فشار ملایم ادامه دهید، مگر اینکه دندانپزشک دستور دیگری داده باشد. آنتیبیوتیک باقیمانده، دهانشویه غلیظ یا درمان خانگی نمیتواند تحلیل استخوان را تشخیص دهد یا سطح پایه را پاک کند. اگر روکش حرکت میکند، آن را با چسب ثابت نکنید. زمان شروع علائم، داروهای مصرفی و تغییرات اخیر را یادداشت کنید. این اطلاعات همراه عکس و معاینه به تشخیص کمک میکند.
عفونت ایمپلنت چه عوارضی دارد؟
عفونت درماننشده میتواند از التهاب سطحی به تحلیل استخوان برسد. مقدار و سرعت پیشرفت در همه یکسان نیست. مهمترین عوارض شامل عقبرفتن لثه، دیدهشدن فلز، ایجاد فاصله و گیر غذایی، کاهش استخوان اطراف پایه و در نهایت لقشدن ایمپلنت است. در ناحیه جلوی دهان، تحلیل لثه و استخوان ظاهر لبخند را هم تغییر میدهد. اگر استخوان زیادی از دست برود، خارجکردن پایه و کاشت دوباره دشوارتر میشود و ممکن است پیوند استخوان لازم باشد. درد، بوی بد و ترشح نیز کیفیت زندگی و راحتی جویدن را کاهش میدهند. عفونت شدید همراه با تورم منتشر، تب یا مشکل بلع نیاز به رسیدگی فوری دارد. هدف از مراجعه زودهنگام فقط حفظ پایه نیست؛ جلوگیری از آسیب بیشتر به استخوان و بافتهای اطراف هم اهمیت دارد.
عفونت ایمپلنت چگونه تشخیص داده میشود؟
تشخیص فقط از روی ظاهر لثه یا یک عکس انجام نمیشود. دندانپزشک زمان شروع علائم، سابقه بیماری لثه، سیگار، دیابت، داروها و روش تمیزکردن را میپرسد. سپس لثه از نظر قرمزی، خونریزی، ترشح و عمق شیار بررسی میشود. حرکت روکش، پیچ و خود پایه جداگانه ارزیابی میشوند، چون شل شدن ایمپلنت دندان یا قطعات روی آن همیشه به معنی عفونت نیست. عکس دندان سطح استخوان را نشان میدهد و بهتر است با عکس پایه قبلی مقایسه شود. اگر وضعیت سهبعدی استخوان یا جای پایه روشن نباشد، ممکن است تصویربرداری دقیقتر لازم شود، اما برای همه ضروری نیست. تماس دندانها و شکل روکش نیز بررسی میشوند، چون مشکل مکانیکی میتواند شبیه عفونت دیده شود یا آن را تشدید کند. نمونهبرداری میکروبی برای همه بیماران کار معمول و ضروری نیست و تصمیم آن به شرایط خاص بستگی دارد.
درمان عفونت ایمپلنت چگونه انجام میشود؟
درمان عفونت ایمپلنت به مرحله بیماری، مقدار تحلیل استخوان، شکل نقص و علت زمینهای بستگی دارد. هیچ دهانشویه، آنتیبیوتیک یا لیزری برای همه افراد درمان قطعی نیست. درمان معمولا از کنترل پلاک و پاکسازی حرفهای شروع میشود و در موارد پیشرفته ممکن است به جراحی برسد. روکش، فشار جویدن، سیگار و دیابت نیز باید همزمان مدیریت شوند.
درمان التهاب سطحی اطراف ایمپلنت
در التهاب سطحی، پاکسازی مکانیکی با ابزار مناسب ایمپلنت پایه اصلی درمان است. دندانپزشک پلاک و جرم را از ناحیهای که فرد به آن دسترسی ندارد پاک میکند و روش تمیزکردن خانگی را اصلاح میکند. اگر شکل روکش باعث گیر پلاک باشد، ممکن است نیاز به اصلاح داشته باشد. منابع جدید نشان میدهند درمانهای جانبی مانند آنتیبیوتیک یا لیزر برای همه موارد التهاب سطحی سود ثابت و قابلتوجهی ندارند. نتیجه باید بعد از یک دوره مشخص دوباره بررسی شود. کاهش خونریزی و تورم نشانه بهبود است، اما برنامه نگهداری باید ادامه پیدا کند تا التهاب برنگردد.
درمان پریایمپلنتیت و تحلیل استخوان
وقتی استخوان درگیر شده باشد، پاکسازی غیرجراحی معمولا اولین مرحله است، اما ممکن است بهتنهایی کافی نباشد. در موارد مناسب، جراحی برای دسترسی بهتر به سطح پایه و پاککردن بافت ملتهب انجام میشود. بسته به شکل تحلیل استخوان، روش کاهشی یا بازسازی با مواد پیوندی و غشا مطرح میشود. انتخاب روش به موقعیت پایه، مقدار استخوان باقیمانده و امکان تمیز نگهداشتن محل بستگی دارد. هیچ روش جراحی برای همه نقصها نتیجه یکسان ندارد. بعد از درمان، چکاپهای منظم و کنترل پلاک بخش اصلی حفظ نتیجه هستند.
آنتیبیوتیک و دهانشویه چه نقشی دارند؟
آنتیبیوتیک همیشه درمان اصلی عفونت ایمپلنت نیست، چون پلاک چسبیده به سطح پایه و عامل مکانیکی را حذف نمیکند. در التهاب سطحی، شواهد جدید استفاده معمول از آنتیبیوتیک موضعی یا خوراکی را تایید نمیکنند. در بعضی عفونتهای حاد یا شرایط مشخص، دندانپزشک ممکن است دارو تجویز کند. نوع دارو، مقدار و مدت مصرف باید براساس وضعیت بیمار تعیین شود. دهانشویه هم میتواند برای زمان محدود کمککننده باشد، اما جای مسواک، پاکسازی حرفهای و اصلاح روکش را نمیگیرد. مصرف طولانی یا غلیظ بعضی دهانشویهها میتواند عارضه ایجاد کند. دارو را خودسرانه شروع، قطع یا تکرار نکنید.
چه زمانی ایمپلنت باید خارج شود؟
خارجکردن پایه آخرین انتخاب است، اما گاهی امنترین تصمیم محسوب میشود. اگر خود ایمپلنت حرکت کند، تحلیل استخوان بسیار پیشرفته باشد، جای پایه امکان کنترل عفونت را ندهد یا درمانهای قبلی موفق نشده باشند، دندانپزشک ممکن است خارجکردن را پیشنهاد کند. حرکت روکش یا پیچ اتصال بهتنهایی دلیل خارجکردن پایه نیست. بعد از برداشتن ایمپلنت، ابتدا عفونت و وضعیت استخوان بررسی میشود. بعضی افراد بعد از ترمیم بافت میتوانند دوباره ایمپلنت بگذارند و بعضی به پیوند استخوان یا روش جایگزین نیاز دارند. تصمیم به کاشت مجدد باید علت شکست قبلی را هم اصلاح کند.
عفونت پیچ ایمپلنت یعنی چه؟
عبارت عفونت پیچ ایمپلنت در صحبت روزمره رایج است، اما معمولا مشکل در بافت اطراف قطعات ایمپلنت رخ میدهد، نه داخل فلز. ایمپلنت از پایه داخل استخوان، قطعه اتصال و روکش تشکیل شده است. پلاک میتواند در مرز لثه، زیر روکش یا اطراف اتصال جمع شود. باقیماندن سمان، شلشدن پیچ یا شکستگی قطعه نیز فضای تجمع میکروب و التهاب ایجاد میکند. اگر فقط پیچ شل باشد، ممکن است با سفتکردن یا تعویض قطعه و اصلاح فشار مشکل حل شود؛ ولی اگر لثه و استخوان هم درگیر باشند، درمان بافتی لازم است. بنابراین حس حرکت یا بوی بد را به «خرابشدن پیچ» نسبت ندهید. معاینه مشخص میکند کدام بخش مشکل دارد و آیا پایه هنوز محکم است.
چطور از عفونت ایمپلنت پیشگیری کنیم؟
پیشگیری به تمیزکردن منظم و چکاپ وابسته است. روزی دو بار مسواک بزنید و فضای اطراف ایمپلنت را با وسیلهای که دندانپزشک برای شکل روکش شما پیشنهاد کرده تمیز کنید. خونریزی تکراری را نادیده نگیرید و نظافت را به دلیل خونریزی برای هفتهها کنار نگذارید. برنامه مراقبتهای بعد از ایمپلنت دندان باید با نوع جراحی و روکش هماهنگ باشد. سیگار و قلیان را کنار بگذارید، دیابت را کنترل کنید و بیماری لثه دندانهای دیگر را درمان کنید. فاصله چکاپ برای همه یکسان نیست؛ افراد پرخطر ممکن است به مراجعههای کوتاهتر نیاز داشته باشند. تغییر در گیر غذایی، تماس دندانها یا حرکت روکش را زود گزارش دهید.
جمعبندی عفونت ایمپلنت دندان
عفونت ایمپلنت دندان میتواند از التهاب سطحی و قابلکنترل لثه شروع شود و در صورت پیشرفت به استخوان اطراف پایه آسیب بزند. خونریزی تکراری، قرمزی، تورم، ترشح، بوی بد، درد هنگام جویدن و تغییر لثه از علائم مهم هستند. لقشدن خود پایه نشانه دیررس و جدی است، اما حرکت روکش همیشه به معنی از دست رفتن ایمپلنت نیست. علت عفونت ایمپلنت دندان معمولا ترکیبی از پلاک، دشواری نظافت، سابقه بیماری لثه، سیگار، دیابت کنترلنشده و عوامل مربوط به روکش یا جای پایه است. اگر به عفونت شک دارید، خوددرمانی و مصرف آنتیبیوتیک باقیمانده را کنار بگذارید و برای معاینه مراجعه کنید. تشخیص مرحله بیماری تعیین میکند پاکسازی، اصلاح روکش، جراحی یا خارجکردن پایه لازم است. مراقبت روزانه و پیگیری منظم بهترین راه جلوگیری از برگشت التهاب هستند.
سوالات متداول درباره عفونت ایمپلنت
علائم عفونت ایمپلنت چیست؟
خونریزی تکراری، قرمزی و تورم لثه، ترشح، بوی بد، طعم ناخوشایند و درد هنگام جویدن از علائم مهم هستند. لقشدن خود پایه علامت جدیتری است.
اگر ایمپلنت عفونت کرده چیکار کنم؟
محل را دستکاری نکنید و آنتیبیوتیک خودسرانه نخورید. برای معاینه لثه، بررسی ثبات پایه و عکس دندان مراجعه کنید.
آیا عفونت ایمپلنت بعد از چند سال ممکن است؟
بله؛ تجمع پلاک، تغییر لثه یا روکش، سیگار، بیماری لثه و دیابت کنترلنشده میتوانند سالها بعد التهاب ایجاد کنند.
عفونت ایمپلنت چه عوارضی دارد؟
عفونت درماننشده میتواند باعث تحلیل لثه و استخوان، گیر غذایی، مشکل زیبایی و در مراحل پیشرفته لقشدن و از دست رفتن پایه شود.
درمان عفونت ایمپلنت چیست؟
درمان براساس مرحله بیماری از پاکسازی حرفهای و اصلاح بهداشت شروع میشود. موارد همراه با تحلیل استخوان ممکن است به جراحی یا خارجکردن پایه نیاز داشته باشند.
آیا آنتیبیوتیک عفونت ایمپلنت را درمان میکند؟
آنتیبیوتیک بهتنهایی پلاک و عامل مکانیکی را برطرف نمیکند و برای همه موارد لازم نیست. فقط با تجویز دندانپزشک مصرف شود.
